Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Στη Βουλή επικυρώνονται τα μέτρα φτώχειας των Ελλήνων πολιτών




Στην τελική ευθεία μπαίνουν σήμερα και αύριο τα «προαπαιτούμενα» για την παροχή της οικονομικής βοήθειας στη χώρα μας μέτρα, που σημαίνουν περικοπές ή και απώλειες μισθών ή συντάξεων για εκατοντάδες χιλιάδες μισθοσυντήρητους Έλληνες.


Πρέπει να ψηφισθούν από τη Βουλή τα εφαρμοστικά νομοσχέδια των υπουργείων Εργασίας και Υγείας και τα νομοσχέδια για τον συμπληρωματικό προϋπολογισμό, τη δημοσιονομική πολιτική και το νομικό πλαίσιο για το PSI, ώστε αύριο Τετάρτη να πάει με «γεμάτα χέρια» στη συνάντηση στις Βρυξέλλες με τον Ζοζέ Μπαρόζο ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, αλλά και ο Ευάγγελος Βενιζέλος που θα μετάσχει στο επικείμενο Γιούρογκρουπ.
Όπως διαβάζουμε στο protothema.gr, την ώρα που «τρέχει» η ανταλλαγή των ομολόγων και ενώ τα ξένα κοινοβούλια ψηφίζουν το ένα μετά το άλλο την παροχή βοήθειας στη χώρα μας, το υπουργικό συμβούλιο συνεδριάζει για τις μειώσεις στους νέους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα, που θα κάνουν «πρεμιέρα» από 1ης Μαρτίου.
Με τη βούλα του υπουργικού συμβουλίου, την Τρίτη, επέρχονται ανατροπές στα εργασιακά για χιλιάδες εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Υπογράφεται η λήξη της μετενέργειας των συμβάσεων, ενώ τελικά, θα δοθεί τρίμηνη παράταση και στις κλαδικές που έχουν λήξει. Αυτό σημαίνει πως μείωση 22% στους κατώτατους μισθούς, που θα ισχύσει από την 1η Μαρτίου και αφορά σε 360.000 εργαζόμενους ενώ θα συμπαρασύρει όσους έχουν υπογράψει κλαδικές συμβάσεις που έχουν λήξει, με αποτέλεσμα μειώσεις που θα αγγίξουν και το 47%.
Παράλληλα, στο σχέδιο νόμου που κατατέθηκε με τη διαδικασία του επείγοντος και αναμένεται να ψηφιστεί σήμερα από τη Βουλή, συμπεριλαμβάνεται ο τροποποιημένος προϋπολογισμός, με τον οποίο επιβεβαιώνεται η δραστική περικοπή μισθών, συντάξεων, επιδομάτων πολυτέκνων, καθώς και των δαπανών ασφάλισης και περίθαλψης.
Οι κυριότερες διατάξεις του προβλέπουν:
1. Μείωση 12% αναδρομικά από 1-1-2012 των κύριων συντάξεων άνω των 1.300 ευρώ, που αρχίζει να εφαρμόζεται από 1 Μαΐου. Η μείωση αφορά και συνταξιούχους ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, ΟΣΕ και πρώην ταμείων προσωπικού σιδηροδρομικών δικτύων.
2. Αναδρομικά από 1-1-2012 μειώνονται 12% οι κύριες συντάξεις άνω των 1.300 ευρώ των συνταξιούχων της Τράπεζας της Ελλάδος.
3. Αναδρομική μείωση 12% από 1-1-2012 και για το 50% της κύριας και επικουρικής σύνταξης του ΕΤΑΤ και του ΕΤΕΑΜ που χορηγούνται σε συνταξιούχους προ-συνταξιοδοτικού καθεστώτος. Το ποσό της κύριας σύνταξης δεν μπορεί να υπολείπεται των 1.300 ευρώ και σε περίπτωση πολλών δικαιούχων το εναπομείναν ποσό επιμερίζεται.
4. Μειώνονται αναδρομικά από 1-1-2012 οι επικουρικές συντάξεις σε ποσοστό 10% αν φθάνουν μέχρι τα 250,00 ευρώ, 15% για 250,01-300,00 ευρώ και 20% για 300,01 ευρώ και άνω.
5. Τα ποσά των αναδρομικών μειώσεων παρακρατούνται σε 8 ισόποσες μηνιαίες δόσεις από τη σύνταξη Μαΐου 2012 και μετά.
6. Διαφορές μισθών και συντάξεων παρακρατούνται αναδρομικά από τις αποδοχές των μηνών Απριλίου έως Ιουνίου 2012.
7. Από 1-1-2012 μειώνεται 10% η αντιμισθία δημάρχων, περιφερειαρχών, αντιδημάρχων, προέδρων δημοτικών συμβουλίων και αντιπεριφερειαρχών. Περιορίζεται όμως και ο αριθμός των αντιδημάρχων που θα παίρνουν αντιμισθία σε δήμους μέχρι 200.000 κατοίκους, καθώς και ο αρθμός των απασχολουμένων στους τομείς αρμοδιότητος αυτών.

Συνολικά, ως το τέλος Φεβρουαρίου πρέπει να υπογραφούν δεκάδες υπουργικές αποφάσεις που θα αλλάξουν τη ζωή όλων των εργαζομένων. Με τις αποφάσεις αυτές θα αλλάξει το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα της οικονομίας και μεταξύ άλλων:
- καταργείται η διά νόμου μονιμότητα της εργασίας (στις δημόσιες επιχειρήσεις, στις τράπεζες και όπου αλλού υφίσταται) και των συλλογικών συμβάσεων,
- κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εστίας και των πολυτεκνικών επιδομάτων, ακόμη και του επιδόματος τροφής (κουπόνια) των φοιτητών
- αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις ιατρικές εξετάσεις και στη φαρμακευτική περίθαλψη
- «πάγωμα» των ωριμάνσεων σε όλες τις ιδιωτικές συμβάσεις και η κατάργηση της υποχρεωτικής διαιτησίας.

Επίσης, πρέπει να εκδοθούν οι εγκύκλιοι για την πλήρη απελευθέρωση 20 κλειστών επαγγελμάτων, μεταξύ των οποίων, λογιστές, γιατροί, οδοντίατροι, οπτικά, κέντρα αδυνατίσματος, κέντρα αισθητικής, κεντρικές αγορές τροφίμων, φορτοεκφορτωτές κ.ά.

Με υπουργική απόφαση:
 - θα καθοριστούν τα τέλη για την έκδοση νέων αδειών φορτηγών αυτοκινήτων μετά την πλήρη απελευθέρωση των οδικών μεταφορών,
- θα αυξηθεί το τέλος επιτηδεύματος για όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες (όλους όσοι εκδίδουν αποδείξεις παροχής υπηρεσιών), που είναι 400 ευρώ στις πόλεις με πληθυσμό κάτω των 200.000 ατόμων και 500 ευρώ στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Απαίτηση της Τρόικας είναι και οι περικοπές στα ειδικά μισθολόγια (γιατρών, δικαστικών, νομικών, στρατιωτικών, αστυνομικών, λιμενικών) σε ποσοστό 10% από 1ης Ιουνίου...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

Αλέξης Τσίπρας: «Θα βάλω την Τρόικα σε ένα αεροπλάνο και θα τη στείλω… σπίτι της»


Τσίπρας: «Θα βάλω την Τρόικα σε ένα αεροπλάνο και θα τη στείλω… σπίτι της»
Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα
στον «ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» (26/2/2012) (Ι. Τσώχος)

• Μας έλεγαν ότι πρέπει να κάνουμε πάση θυσία ότι μας ζητάνε, γιατί αλλιώς δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Ορίστε λοιπόν. Πρώτα θα εξυπηρετούμε το χρέος και με τα υπόλοιπα θα ζούμε μέχρι να χρεοκοπήσουμε οριστικά
• Η δανειακή σύμβαση είναι το κρίσιμο ζήτημα αυτή τη στιγμή. Μας βουλιάζει σε μια ατελείωτη και αδιέξοδη ύφεση, και μας οδηγεί μαθηματικά στην χρεοκοπία. Αν δεν την πετάξουμε από πάνω μας, δεν υπάρχει διέξοδος για την Ελλάδα.
• Κάθε σκέψη για αναβολή των εκλογών κινείται στα όρια της δημοκρατικής εκτροπής. Η κοινωνία απαιτεί δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και την απαιτεί τώρα.
• Εμείς παραμένουμε σταθερά προσανατολισμένοι στην αντίληψη της ενότητας και διακηρύσσουμε την ανάγκη να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συμφωνία σε ένα πολιτικό σχέδιο διεξόδου. Παρά την άρνηση των άλλων ηγεσιών, θεωρούμε ότι η κοινωνική δυναμική που αναπτύσσεται ενάντια στο Μνημόνιο μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά
• Συνομιλούμε όμως με ανθρώπους που διαφοροποιήθηκαν από την πολιτική των Μνημονίων και επέλεξαν την συμπόρευση με την Αριστερά, καταβάλλοντας σοβαρό πολιτικό κόστος και υπερασπιζόμενοι με συνέπεια τις αρχές τους.
• Προφανώς ο έσχατου επιπέδου λαϊκισμός, είναι το τελευταίο όπλο που διαθέτει η Μέρκελ, στην προσπάθεια να πείσει τους εργαζόμενους της χώρας της ότι η κρίση αφορά άλλους λαούς, οι οποίοι ζουν πλουσιοπάροχα εις βάρος των Γερμανών
• Η προοπτική λοιπόν δεν είναι η παραμονή ή η αποχώρηση από την σημερινή Ευρώπη του κεφαλαίου. Η προοπτική είναι ο αγώνας για μια άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη κοινωνική και δημοκρατική. Και ο αγώνας αυτός πρέπει να δοθεί με ενότητα και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλους τους Ευρωπαίους εργαζόμενους.
* * * * * * * * * * * * * * *
Για την κυβέρνηση και άλλους η συμφωνία είναι όχι μόνο «καλή», αλλά και η μόνη λύση για την Ελλάδα. Αν ήσασταν εσείς στο Γιούρογκρουπ της Δευτέρας ποια στάση θα ακολουθούσατε;
Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κάνει ότι πανηγυρίζει για να διασωθεί πολιτικά. Αλλά οι αφελείς, οι ευκολόπιστοι και οι οικειοθελώς εξαπατώμενοι, μετά από δύο χρόνια ολέθριας μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα, έχουν τελειώσει. Όσο για το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, το ζήτημα δεν είναι τι άλλο θα μπορούσε να κάνει κάποιος τη Δευτέρα στο Γιούρογκρουπ. Είναι τι άλλο θα μπορούσε να κάνει για να μην φτάσει σε αυτό το σημείο. Και βεβαίως τι μπορεί να κάνει τώρα και από εδώ και πέρα. Όπως για παράδειγμα να θέσει υπό δημόσιο έλεγχο τις τράπεζες μετά από τόσα δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος που έχει λάβει. Ή να κόψει τις εξοπλιστικές δαπάνες που αφορούν κυρίως γερμανικά και γαλλικά συμφέροντα. Ή να φορολογήσει τον συσσωρευμένο πλούτο και τα κέρδη του κεφαλαίου. Ή να κάνει αναστολή πληρωμών απέναντι στους ιδιώτες δανειστές. Και να εξοικονομήσει έτσι αυτά που χρειάζονται για μια εναλλακτικού τύπου ανάπτυξη.
Μόνιμοι επιτηρητές, συνταγματική κατοχύρωση του ειδικού λογαριασμού… Τελικά η Δημοκρατία και η εθνική κυριαρχία στην Ελλάδα καταλύθηκε, βαίνει προς κατάλυση ή όλα είναι «διαδόσεις της Αριστεράς»;
Δηλαδή το να κατευθύνονται τα έσοδα του κράτους στους δανειστές, και να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις με αυτά που περισσεύουν, δεν είναι σοβαρό ζήτημα; Ειδικά με την ύφεση που προκαλείται στην εθνική οικονομία, θα υπάρξει σοβαρότατο πρόβλημα. Και όχι τίποτα άλλο, μας έλεγαν ότι πρέπει να κάνουμε πάση θυσία ότι μας ζητάνε, γιατί αλλιώς δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Ορίστε λοιπόν. Πρώτα θα εξυπηρετούμε το χρέος και με τα υπόλοιπα θα ζούμε μέχρι να χρεοκοπήσουμε οριστικά. Όσο για τους μόνιμους επιτηρητές, θα έχουν την δυνατότητα να ξεπουλάνε ελληνικό παραγωγικό πλούτο, να κλείνουν δημόσιους οργανισμούς και να πετάνε κόσμο στους δρόμους κατά δεκάδες χιλιάδες. Συμβαδίζουν αυτά με την έννοια του κυρίαρχου κράτους;
Είπατε ότι η συμφωνία δεσμεύει μόνον αυτούς που την υπέγραψαν. Τι σκοπεύετε να κάνετε αν η Αριστερά είναι στα πράγματα μετά τις εκλογές; Πώς θα την ακυρώσετε;
Πολύ απλά. Βάζοντας την τρόικα σε ένα αεροπλάνο και στέλνοντάς την στο σπίτι της. Εξασφαλίζοντας τους πόρους για ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση με τρόπους όπως αυτοί που σας ανέφερα παραπάνω. Και ξεκινώντας διαπραγματεύσεις από μηδενική βάση, με όποιον δεν θέλει να χάσει εντελώς τα λεφτά του σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης.
Οι επόμενες εκλογές, λοιπόν έχουν στην ουσία το επίδικο ναι ή όχι στη δανειακή σύμβαση;
Προφανώς και αυτό είναι το επίδικο. Η δανειακή σύμβαση είναι το κρίσιμο ζήτημα αυτή τη στιγμή. Μας βουλιάζει σε μια ατελείωτη και αδιέξοδη ύφεση, και μας οδηγεί μαθηματικά στην χρεωκοπία. Αν δεν την πετάξουμε από επάνω μας, δεν υπάρχει διέξοδος για την Ελλάδα. Και για να το κάνουμε απαιτείται μια κυβέρνηση με δημοκρατική νομιμοποίηση και ξεκάθαρη λαϊκή εντολή και στήριξη. Η αποτυχία της πολιτικής των Μνημονίων, η κοινωνική καταστροφή που έχει προκληθεί τα δύο τελευταία χρόνια, οι αδιέξοδες προοπτικές και η δημοσκοπική κατάρρευση των κομμάτων της κυβέρνησης Παπαδήμου, κάνει πολλούς να φλερτάρουν με την ιδέα της αναβολής των εκλογών. Γι αυτό ξεκαθαρίζουμε ότι αυτή τη στιγμή, κάθε σκέψη για αναβολή των εκλογών κινείται στα όρια της δημοκρατικής εκτροπής. Η κοινωνία απαιτεί δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και την απαιτεί τώρα.
Με αυτά τα δεδομένα, καθίσταται ακόμη πιο αναγκαία η σύμπηξη ενός μετώπου των αντιμνημονιακών δυνάμεων; Με ποιο «μότο» καλείτε υπό τις νέες εξελίξεις ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ κλπ να προσέλθουν στη συνεργασία αυτή;
Για να απαλλαγούμε από την αδιέξοδη πολιτική των Μνημονίων χρειάζεται συστράτευση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και των δυνάμεων που αντιμάχονται από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο. Δεν παρακάμπτουμε το γεγονός ότι οι ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΔΗΜΑΡ σκέφτονται διαφορετικά. ΟΙ μεν έχουν στο μυαλό τους την ολοκληρωτική απομόνωση από κάθε άλλη αριστερή δύναμη. ΟΙ δε, είναι προσανατολισμένοι σε παιχνίδια εντός των ορίων του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού. Αλλά στην βάση υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που ανεξάρτητα από προελεύσεις και κομματικές εντάξεις, συμβαδίζει στους κοινωνικούς αγώνες, και αγωνιά για μια εναλλακτική πολιτική λύση που θα υπερασπίζεται την κοινωνία. Γι αυτό εμείς παραμένουμε σταθερά προσανατολισμένοι στην αντίληψη της ενότητας, και διακηρύσσουμε την ανάγκη να υπάρξει η ευρύτερη δυνατής συμφωνία σε ένα πολιτικό σχέδιο διεξόδου. Παρά την άρνηση των άλλων ηγεσιών, θεωρούμε ότι η κοινωνική δυναμική που αναπτύσσεται ενάντια στο Μνημόνιο μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τα πράγματα προς την κατεύθυνση της ενότητας.
Πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισαν τη νέα δανειακή και διαγράφηκαν από το κόμμα τους. Με αυτούς υπάρχει περίπτωση συνάντησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως με τους καταψηφίσαντες τα άλλα νομοθετήματα Σ. Σακοράφα, Π. Κουρουμπλή κλπ;
Στην πυρήνα της σκέψης και της δράσης μας βρίσκονται περισσότερο τα πολιτικά ζητήματα και λιγότερο τα πρόσωπα. Μας ενδιαφέρει η μάχη των κοινωνικών αντιστάσεων και η ευρεία συσπείρωση γύρω από μια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Αλλά η ενότητα και οι συνεργασίες απέναντι στην πολιτική των Μνημονίων απαιτεί συνέπεια και αξιοπιστία. Ως εκ τούτου είμαστε αρκετά επιφυλακτικοί απέναντι σε όσους διαφοροποιούνται από το ΠΑΣΟΚ όψιμα, τώρα που η πολιτική των Μνημονίων έχει καταρρεύσει πλήρως και το κόμμα τους βρίσκεται μπροστά στην προοπτική της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Συνομιλούμε όμως με ανθρώπους που διαφοροποιήθηκαν από την πολιτική των Μνημονίων και επέλεξαν την συμπόρευση με την Αριστερά, καταβάλλοντας σοβαρό πολιτικό κόστος και υπερασπιζόμενοι με συνέπεια τις αρχές τους.
Γερμανική εφημερίδα σας κατηγόρησε περίπου ως «τρομοκράτη». Είπατε ότι αυτή η πρόκληση δεν θα μείνει αναπάντητη. Θα θέλατε να γίνετε πιο συγκεκριμένος; Ετοιμάζετε αγωγές ή κάποια άλλη κίνηση;
Το αξιοπερίεργο είναι το πώς μια χαμηλού κύρους σκανδαλοθηρική φυλλάδα, με τέτοιο ύφος και τέτοια έφεση προς τη λάσπη και την συκοφαντία, έχει αναδειχτεί μέσα στην οικονομική κρίση σε βασικό εκφραστή των προθέσεων της γερμανικής κυβέρνησης. Προφανώς ο έσχατου επιπέδου λαϊκισμός, είναι το τελευταίο όπλο που διαθέτει η Μέρκελ, στην προσπάθεια να πείσει τους εργαζόμενους της χώρας της ότι η κρίση αφορά άλλους λαούς, οι οποίοι ζουν πλουσιοπάροχα εις βάρος των Γερμανών. Η αλήθεια είναι ότι μελετάμε τις νομικές δυνατότητες που υπάρχουν. Όχι για αυτή καθ αυτή την αποζημίωση, αλλά περισσότερο για την προοπτική που μας ανοίγεται να επικοινωνήσουμε ακόμα πιο άμεσα με τους γερμανούς εργαζόμενους και να τους δείξουμε ποιοι τους χειραγωγούν μέσω της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και ποιοί είναι οι φυσικοί τους σύμμαχοι δε μια εναλλακτική ευρωπαϊκή προοπτική.
Πολλοί θεωρούν ότι μ’ όλα αυτά στην Ελλάδα δημιουργείται ένα αντιευρωπαϊκό κλίμα. Για το ΣΥΡΙΖΑ η παραμονή στην σημερινή ΟΝΕ και το σημερινό ευρώ, όχι των λαών, αλλά της Μέρκελ και του Σόιμπλε, όπως αποδεικνύεται, εξακολουθεί να αποτελεί βασική επιλογή, ή έχουν «δίκιο» κάποιοι μέσα στο ΣΥΝ που ζητούν «να το ξανασκεφτούμε»;
Προφανώς στο σημείο που βρισκόμαστε πρέπει να εξετάζουμε τα πάντα. Αλλά ανάμεσα στο Ευρώ της φτώχειας και στη δραχμή της εξαθλίωσης, το δίλημμα είναι ανύπαρκτο. Ούτε η υποταγή, ούτε ο απομονωτισμός και ο ανταγωνισμός με τις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες αποτελεί λύση. Το ζήτημα είναι να αγωνιστούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη. Να βάλουμε ένα τέλος στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης και να απαλλάξουμε τις κοινωνίες από τους καταναγκασμούς του κεφαλαίου και των αγορών. Ήδη μπροστά στο αδιέξοδο του σημερινού αναπτυξιακού προτύπου, και την απειλή μιας ακόμα βαθύτερης κρίσης, τα κινήματα αυτά κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους. Και τα κινήματα αυτά, είναι ότι πιο αισιόδοξο διαθέτει η Ευρώπη σήμερα.
Η προοπτική λοιπόν δεν είναι η παραμονή ή η αποχώρηση από την σημερινή Ευρώπη του κεφαλαίου. Η προοπτική είναι ο αγώνας για μια άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη κοινωνική και δημοκρατική. Και ο αγώνας αυτός πρέπει να δοθεί με ενότητα και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλους τους Ευρωπαίους εργαζόμενους.



_______________________________________________
http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=26137&PHPSESSID=48c83e88bf58cfc4a27ffc89abf185d2

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012

Η Αριστερά μπροστά στη νέα δεκαετία



Τι μας επιφυλάσσει το 2011 και ποια μπορεί και πρέπει να είναι η απάντηση της Αριστεράς; Μ’ αυτό το περιεκτικό ερώτημα απευθύνθηκε ο Δρόμος στους Α. Αλαβάνο, Κ. Βεργόπουλο, Στ. Κουβελάκη, Κ. Λαπαβίτσα και Ε. Μπιτσάκη. Περιεκτικό γιατί περιλαμβάνει από εκτιμήσεις για την εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης, την αγριότητα της επίθεσης κατά των εργαζομένων και την κατάλυση των λαϊκών κοινωνικών δικαιωμάτων, που χρονολογούνται από τον περασμένο αιώνα, ιδίως στο πεδίο της Ευρώπης, μέσα στο αντιδραστικό πλέγμα της Ε.Ε./ευρώ, μέχρι την εκτίμηση για τις κοινωνικές αντιστάσεις και τη στάση και τις προοπτικές της Αριστεράς στη σημερινή συγκυρία.

Η κοινωνική κατάσταση του τελευταίου χρόνου λογικά ήταν η «ώρα της Αριστεράς», αλλά αυτή βρέθηκε να παραδέρνει με κίνδυνο να αποτελέσει ένα από τα μεγάλα θύματα της κρίσης. Οι αιτίες πολλές και η κάθε παρέμβαση αναλύει ορισμένες από τις πτυχές τους.
Η Αριστερά δίνει μάχες, αλλά το ζήτημα είναι να κερδίσει τον πόλεμο. Κοινή η εκτίμηση ότι χρειάζεται η δημιουργία ενός ευρέος μετώπου κοινωνικών δυνάμεων που να αγγίζει τη λαϊκή πλειοψηφία.
Χρειάζεται στρατηγική αγώνων, ώστε να μην εγκαταλειφθούν τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα στην τύχη τους, και να καλυφθεί το χάσμα κοινωνικής διαμαρτυρίας και πολιτικής πάλης. Αυτό είναι κρίσιμο για να μη βιώσουμε ως κοινωνία μια επανάληψη της κρίσης του 1930, όταν οι θεωρητικο-πολιτικές και πρακτικές ολιγωρίες του κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος άφησαν ανοικτή δίοδο στο φασισμό.
Χρειάζεται να ξεπεράσει η ίδια την εσωτερικευμένη «συστημικότητά» της, να τολμήσει να σκεφθεί και να πράξει έξω από τη «γωνία», επεξεργαζόμενη μια εναλλακτική πολιτική πρόταση που θα προσιδιάζει στο στρατηγικό πεδίο πάλης όπως διαμορφώνεται σήμερα. Το ζήτημα του χρέους και πώς θα λυθεί υπέρ των λαϊκών στρωμάτων είναι ένα από τα κομβικά σημεία. Και ως προς αυτό η πρόταση για τη συγκρότηση μιας πλατιάς Επιτροπής Ελέγχου του Χρέους μπορεί να γίνει το όχημα για τη συσπείρωση πολλών δυνάμεων.
Η αξιοπιστία της εναλλακτικής πρότασης, όμως, θα εξαρτηθεί από αν γύρω απ’ αυτήν θα συγκροτηθεί ένας ενωτικός πολιτικός φορέας της ριζοσπαστικής Αριστεράς, πράγμα που βάζει επί τάπητος ζητήματα ανακατατάξεων και ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ως προς αυτό, κύριο ρόλο παίζει η πολιτική βούληση, ο συγχρονισμός με τις ανάγκες της εποχής, η αναβάπτιση στον επαναστατικό λόγο.
Τέλος, στο αφιέρωμα φιλοξενείται και ένα επίκαιρο άρθρο του Χρ. Καραμάνου για το περιβόητο ευρωομόλογο και τη στάση που επιβάλλεται να έχει γύρω από το ζήτημα η Αριστερά.

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

O Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που διεκδικεί να εκφράσει τις πιο δυναμικές και δραστήριες φωνές ενός πολιτικού χώρου, ο οποίος παραδοσιακά βρίσκεται σε ρόλο κριτή της εξουσίας. Και των στρεβλώσεών της


Αλέξης Τσίπρας στο Statesmen: Η κοινωνία δεν “παίρνει γραμμή”



Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα προφανώς και συνιστά εξαίρεση για ένα πολιτικό σύστημα σαν το ελληνικό, δύσκαμπτο και χωρίς την ευχέρεια ανάδειξης νέων ανθρώπων σε ηγετικές θέσεις. Πόσο μάλλον στην προεδρία ενός κόμματος όπως ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που διεκδικεί να εκφράσει τις πιο δυναμικές και δραστήριες φωνές ενός πολιτικού χώρου, ο οποίος παραδοσιακά βρίσκεται σε ρόλο κριτή της εξουσίας. Και των στρεβλώσεών της.

Ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε, μετά την προώθησή του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέκο Αλαβάνο, να μετατρέψει το κόμμα του σε κυρίαρχη τάση στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Και να εισπράττει σε σταθερή πλέον βάση, όπως επιβεβαιώνουν και όλες οι δημοσκοπήσεις που διενεργούνται τους τελευταίους μήνες, την ιδεολογική και κοινωνική φθορά του ΠΑΣΟΚ, πολλαπλασιάζοντας την απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ σε χώρους όπου μέχρι πρότινος δυσκολευόταν να ελιχθεί πολιτικά.

Μετά τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, και ενόψει μιας εξαιρετικά δύσκολης εθνικής διαδρομής, λόγω της βαθιάς οικονομικής ύφεσης και των συνεπειών του Μνημονίου, ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγει τα χαρτιά του στο Statesmen. Και είναι αρκούντως αποκαλυπτικός.
- Κύριε Πρόεδρε, πόσο διαφορετική πιστεύετε ότι θα είναι η Ελλάδα στις 20 Φεβρουαρίου; Εφόσον βέβαια οι εκλογές διεξαχθούν τελικά στις 19 Φεβρουαρίου, όπως περιγράφεται στη συμφωνία για τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου; Η «μεταβατική εμπειρία» προλαβαίνει να επηρεάσει και να διαμορφώσει καινούριους συσχετισμούς;

Ένα μεγάλο ερώτημα είναι αν όντως σκοπεύουν να κάνουν εκλογές. Ο κ. Παπαδήμος στις προγραμματικές του δηλώσεις απέφυγε να δεσμευτεί πάνω σε αυτό, όπως και για πολλά άλλα. Το νέο μέτωπο που διαμορφώνεται προς υπεράσπιση του Μνημονίου θέλει με κάθε τρόπο να αποφύγει την αποτύπωση της λαϊκής βούλησης. Κατά τη δική μας πρόβλεψη η νέα κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εξαντλήσει τον χρόνο που χρειάζεται για τη δημιουργία τετελεσμένων, έτσι ώστε η προσφυγή στις κάλπες να μην μπορεί να ανατρέψει τα δεδομένα. Λογαριάζουν όμως χωρίς την κοινωνία, από τις αντιδράσεις της οποίας πολλά εξαρτώνται. Όσο διευρυμένη και αν είναι η κοινοβουλευτική βάση της κυβέρνησης Παπαδήμου, μετά την προκλητική επιστράτευση ακόμα και της ακροδεξιάς, το κοινωνικό της έρεισμα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Τις εξελίξεις και τους συσχετισμούς από εδώ και πέρα, θα τις διαμορφώσουν οι αγώνες της κοινωνίας .

- Οι εξελίξεις διευκολύνουν τη στρατηγική επιδίωξη της Αριστεράς, και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ, να ξαναπιάσει το νήμα με μια κοινωνία στα πρόθυρα της έκρηξης, που ταυτόχρονα μοιάζει να έχει κουραστεί από τις πολιτικές ηγεσίες;

Κατ΄ αρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κομμάτι της κοινωνίας. Αποτελείται από ανθρώπους ανέργους, απολυμένους, αγανακτισμένους, νέους και νέες με επισφαλές μέλλον, συνταξιούχους, και νοικοκυραίους που θα τους κόψουν το ρεύμα επειδή δεν έχουν και δεν θα καταβάλουν το χαράτσι, αποτελείται από ανθρώπους που έδιναν και δίνουν αγώνες με αριστερό προσανατολισμό. Πέραν τούτου, για εμάς το ζήτημα δεν είναι απλώς να κεφαλαιοποιήσουμε εκλογικά την κοινωνική αγανάκτηση. Ούτε να ανεβάσουμε κάποιες μονάδες τα εκλογικά μας ποσοστά. Βρισκόμαστε στη δίνη μιας βαθύτατης κρίσης, που διαλύει και ισοπεδώνει την Ελλάδα. Το επιχείρημα των κυρίαρχων κύκλων είναι ότι δεν υπάρχει άλλη ρεαλιστική λύση. Θα έχουμε επιτύχει λοιπόν, αν πείσουμε τους συμπολίτες μας για το αντίθετο. Η ευθύνη της Αριστεράς είναι να συμβάλλει στην διαμόρφωση ενός εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου. Για να ανοίξει αυτός ο δρόμος, πρέπει η κοινωνία να είναι δυνατή και αποφασισμένη, να έχει συναίσθηση ότι οι αγώνες δεν είναι στρωμένοι ροδοπέταλα, να μην υποκύψει στους ψεύτικους εκβιασμούς, να μην ενδώσει. Συνάμα απαιτείται όλες οι πολιτικές δυνάμεις που σήμερα αντιδρούν στην εφαρμογή των Μνημονίων, να είναι συνεννοημένες σε μια κοινή προγραμματική βάση.

- Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, η Ελλάδα πήγε για ύπνο έτοιμη για «κούρεμα», και ξύπνησε με… απομείωση. Ο λεκτικός εξωραϊσμός έχει και αντικειμενική σχέση με την πραγματική ελάφρυνση του χρέους, ή τα χειρότερα είναι μπροστά μας;

Kαι η απόλυση πλέον ονομάζεται εφεδρεία… Αυτές τις ώρες, όποιος προσπαθεί να εξωραΐσει την κατάσταση και να παρουσιάσει το άσπρο μαύρο, προσβάλλει βαρύτατα τη νοημοσύνη των ανθρώπων. Και δυστυχώς η κυβέρνηση αυτό ακριβώς πράττει. Το «κούρεμα» είναι εξαιρετικά ανεπαρκές για τη σημερινή κατάσταση, είναι αμφίβολο αν θα επιτευχθεί έστω και σε αυτή τη περιορισμένη έκταση. Eξ άλλου αυτό που έχει σημασία είναι με ποιους όρους «θα μας κουρέψουν». Αν επιβληθούν οι όροι τους πολύ σύντομα θα βρεθούμε μπροστά σε νέα κύματα σκληρών μέτρων, που θα προκαλέσουν ακόμα βαθύτερη ύφεση η οποία θα απαιτήσει νέα μέτρα και πάει λέγοντας, τα ασφαλιστικά ταμεία θα υποστούν βαρύτατο πλήγμα… Για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα θα μας κρατάνε διαρκώς σε έναν ατελείωτο φαύλο κύκλο, ενώ ταυτόχρονα ο πλούτος της χώρας θα ξεπουλιέται φτηνά. Ταυτόχρονα τρέμουν και το καζάνι της κοινωνικής αγανάκτησης που έχει αρχίσει να βράζει για τα καλά και είναι βέβαιο ότι θα διαμορφώσει άμεσα εξελίξεις.

- Η Γερμανία πέτυχε με την οικονομική υπεροχή της, ό, τι δεν κατάφερε με τα όπλα, σε δυο Παγκοσμίους Πολέμους; Η Ευρώπη «παραδόθηκε» στο Βερολίνο, κρίνοντας από τη σχεδόν πλήρη υιοθέτηση της ατζέντας Μέρκελ;

Τούτη τη στιγμή, αυτό που πρέπει να βλέπουμε πίσω από όλα αυτά δεν είναι κάποιον υπερφιλόδοξο γερμανικό εθνικισμό που επανακάμπτει από το σκοτεινό ναζιστικό και μιλιταριστικό παρελθόν. Αλλά μια προσπάθεια των τραπεζών, του ιδιωτικού κεφαλαίου και των χρηματαγορών να αρπάξουν όσα μπορούν από τις κοινωνίες, για να βγάλουν τα σπασμένα της κρίσης, προσπάθεια που γίνεται με όχημα τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση Μέρκελ είναι η πρώτη που συμπλέει με τα οικονομικά συμφέροντα. Εξ άλλου έχει φροντίσει να επιβάλλει σκληρά μέτρα και στην γερμανική κοινωνία. Ένας από τους λόγους για τους οποίους φρόντισαν τα γερμανικά ΜΜΕ να ευτελίσουν την ελληνική κοινωνία είχε ως στόχο τον παραδειγματισμό προς τους Γερμανούς πολίτες. Να τους αναγκάσουν να αποδεχτούν την δική τους εγχώρια αντιλαϊκή πολιτική. Η Γερμανία ως η ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη, συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους σε μια ενιαία στάση. Οι λαοί όμως έχουν άλλη άποψη για το τι πρέπει να γίνει, και ευτυχώς αρχίζουν και το εκδηλώνουν όλο και συχνότερα, και θα έλεγα όλο και πιο μαζικά. Υπάρχει μια ανοιχτή επίθεση του κεφαλαίου στην κοινωνία και μια σύγκρουση των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων με την δημοκρατία. Με τους όρους αυτούς, η Ευρώπη δεν μπορεί να πάει μακριά, ούτε φυσικά να αντιμετωπίσει την κρίση. Γι αυτό λέμε ότι η διέξοδος είναι υπόθεση των λαών και των εργαζόμενων, σε κάθε χώρα ξεχωριστά ,αλλά και σε όλες μαζί ταυτόχρονα.

- Μπορεί να εκφραστεί η πανευρωπαϊκή αγανάκτηση των κοινωνιών, μέσα από μια δύναμη αμφισβήτησης και ανατροπής των σημερινών πολιτικών ηγεσιών της ηπείρου μας;

Το ρεύμα αυτό υπάρχει ήδη. Εκδηλώνεται μάλιστα ενάντια στο σύστημα των «ελεύθερων αγορών», όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε όλο τον πλανήτη. Από τις ΗΠΑ, μέχρι τις αναπτυσσόμενες χώρες. Η αυταπάτη ότι αφήνοντας το κεφάλαιο χωρίς κανένα έλεγχο θα έχουμε ανάπτυξη για τον κόσμο, έχει καταρρεύσει. Η ασυδοσία του Κεφαλαίου, αφήνει πίσω της δραματικές κοινωνικές ανισότητες, φτώχεια και περιβαλλοντικά προβλήματα. Είναι λοιπόν ώρα να αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το τέλος αυτής της εποχής και να αναζητάμε αυτό με το οποίο θα την αντικαταστήσουμε. Αυτό ακριβώς εκφράζουν τα κινήματα κοινωνικής αντίστασης, τα οποία σήμερα ανοίγουν μια εξαιρετικά ελπιδοφόρα προοπτική.

- Το 2012 είναι έτος εκλογών για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και τη Γαλλία, ενώ δεν αποκλείεται να υποχρεωθεί σε πρόωρες εκλογές και η Γερμανία. Το ρευστό τοπίο που διαμορφώνεται πως θα επηρεάσει την πορεία μιας χώρας σαν την Ελλάδα, η οποία «κατηγορείται» ότι «δεν έχει χρόνο για χάσιμο»;

Όλοι αυτοί που αναφέρατε έχουν τα μάτια τους επάνω μας και αναρωτιούνται πως θα τους επηρεάσει η Ελλάδα. Η χώρα μας αυτή τη στιγμή πρωταγωνιστεί, με την έννοια ότι όλα τα μάτια τους είναι στραμμένα επάνω μας για να δουν αν η κοινωνία μας θα υποκύψει ή θα ανατρέψει τα σχέδιά τους. Είναι πρωτεύουσας σημασίας γι’ αυτούς και ισχυρό πλήγμα αν οι εργαζόμενοι της χώρας μας αντιδράσουν. Θα έλεγα πάντως ότι οι εξελίξεις είναι εξαιρετικά πυκνές για να κάνουμε προβλέψεις, έστω και με μικρό χρονικό ορίζοντα. Κατά κανόνα, η εναλλαγή των δεξιών με σοσιαλδημοκράτες στη Γαλλία και τη Γερμανία, ποτέ δεν άλλαξε δραματικά την κατάσταση, αλλά ούτε και δημιούργησε κάποιες προσδοκίες. Στη Ρωσία τα πράγματα δύσκολα αλλάζουν με εκλογές, οι ΗΠΑ είναι παγιδευμένες στην δική τους κρίση, ενώ οι χώρες με πετρέλαιο που μπορούν να βομβαρδίσουν, έχουν πλέον μειωθεί σημαντικά. Ο σημαντικός παράγοντας που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και να κάνει την διαφορά, είναι ο κόσμος. Αλλαγές προς το καλύτερο θα δούμε μόνο υπό τον φόβο ενός γενικευμένου κοινωνικού ξεσηκωμού. Αλλά κυρίως, με την ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δύναμης, που θέλει τις κοινωνίες εξαρτημένες και χειραγωγούμενες από μια ισχυρή οικονομική ολιγαρχία, προς χάριν του κέρδους.

- Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ καταρρέει. Και υφίσταται, για πρώτη φορά από το 1981, ρωγμές στο «μαλακό υπογάστριο» της παραδοσιακής κοινωνικής βάσης του. Ο Συνασπισμός μπορεί να αποτελέσει την εναλλακτική λύση για ένα μεγάλο μέρος αυτής της ιδεολογικά απογοητευμένης κοινωνικής δεξαμενής;

Το ΠΑΣΟΚ δεν καταρρέει, έχει καταρρεύσει. Δείτε σε ποια σειρά έρχεται στην Αθήνα στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις! Ούτε καν δεύτερο. Αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό το ζητούμενο. Το κυρίαρχο ζήτημα σήμερα είναι να σχηματιστεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας που σε συμμαχία με την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, θα βάλει μπροστά ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο, απεμπλοκής από το Μνημόνιο, εξόδου από την κρίση, και ανάπτυξης σε εντελώς διαφορετική βάση. Η κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού κατεστημένου ανοίγει αυτό τον δρόμο, αλλά αυτή τη στιγμή χρειάζεται η ευρύτατη δυνατή ενότητα και συσπείρωση γύρω από ένα εναλλακτικό πρόγραμμα. Αυτό είναι το πνεύμα με το οποίο απευθυνόμαστε, τόσο στις δυνάμεις της παραδοσιακής αριστεράς, όσο και σε άλλα πολιτικά ρεύματα, όπως οι Οικολόγοι, ή το τεράστιο κύμα που κόβει σήμερα τους δεσμούς του με το ΠΑΣΟΚ.

- Επίσης σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα σας διεκδικεί, για πρώτη φορά στην αυτόνομη (χωρίς το ΚΚΕ) διαδρομή του, διψήφιο εκλογικό ποσοστό. Μήπως τελικά ωφέλησαν σε βάθος χρόνου οι «διασπάσεις» από τον Αλέκο Αλαβάνο και τον Φώτη Κουβέλη;

Οι διασπάσεις δεν ωφελούν ποτέ. Τραυματίζουν τους ανθρώπους και αποσπούν την προσοχή και την ενέργεια τους από τα κρίσιμα ζητήματα. Εμείς λέμε ενότητα, με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση. Αυτό αφορά κατά αρχή όλους όσοι σήμερα εκφράζουν κατηγορηματική αντίθεση στην πολιτική των Μνημονίων, από αριστερή και προοδευτική σκοπιά. Από εκεί και πέρα ο καθένας κρίνεται με βάση τις επιλογές και τις επιδιώξεις του. Η κοινωνία περιμένει πολλά από την Αριστερά, και αυτό ακριβώς λένε οι δημοσκοπήσεις. Αντίστοιχα λοιπόν, και εμείς θεωρούμε ότι η Αριστερά στο σύνολό της πρέπει να φανεί αντάξια των απαιτήσεων, και να κάνει τα καθοριστικά βήματα που θα την φέρουν δυναμικά στο προσκήνιο.

- Οι εκκλήσεις σας για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου Αριστερού λόγου, που θα εκφραστεί και με κοινή πολιτική στάση στις επόμενες εκλογές, δεν έχουν βρει ανταπόκριση. Πως λοιπόν θα αξιοποιηθεί αποτελεσματικότερα η τάση που καταγράφεται στην κοινωνία για «στροφή στην Αριστερά»; Αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, αθροιστικά τα κόμματα του ιδεολογικού σας χώρου, θα είναι η Αξιωματική Αντιπολίτευση της επόμενης Βουλής.

Αν αντί του αθροίσματος επιλέξουμε την ενότητα, η δυναμική θα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Αρνήσεις και υπεκφυγές προφανώς υπάρχουν. Αυτό δεν μας εκπλήσσει. Αλλά την ίδια στιγμή, η ιδέα της ενότητας ωριμάζει στην βάση της αριστεράς, όπως επίσης και στην κοινωνία. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε εξελίξεις. Όποιος τέτοιες ώρες προτάσσει το μικροσυμφέρον του «μαγαζιού» του, θα έρθει για αυτή την επιλογή αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον κόσμο. Το πολιτικό κατεστημένο καταρρέει, όλοι κοιτάνε προς το δικό μας μέρος, είναι λοιπόν η ώρα, με βάση και την ιστορική εμπειρία, να κάνουμε το μεγάλο βήμα προς τα εμπρός.

- Από τις καταλήψεις του 1990, στην «αγανάκτηση» του 2011. Η διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα προς την κορυφή αποτελεί εξαίρεση για μια Ελλάδα που μας έχει συνηθίσει να μην δίνει ευκαιρίες, αλλά να περιχαρακώνεται σε «τζάκια» και συμβατικούς πολιτικούς. Ο Όσκαρ Λαφοντέν είχε υποστηρίξει ότι «η καρδιά χτυπάει Αριστερά». Μπορεί να αρχίσει και… το μυαλό να σκέφτεται έτσι;

Η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος είναι ότι κατάφερε να κυριαρχήσει στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Να τους πείσει ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς, παρά μόνο εξαρτώντας τις ζωές μας από τα κέρδη που αποθησαυρίζουν κάποια πανίσχυρα οικονομικά κέντρα. Όμως η κρίση αλλάζει τα δεδομένα και αφυπνίζει συνειδήσεις. Μετά την πρώτη μεγάλη απήχηση που είχα ως πολιτικός ακολούθησε μία ανεπανάληπτη επίθεση των ΜΜΕ προς το πρόσωπό μου και το κόμμα μας, που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια. Η αιτία που ανέτρεψε τα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους είχε να κάνει ακριβώς με αυτό: την κρίση. Οι πολίτες έπαψαν να «παίρνουν γραμμή» από τα δελτία των 8 και άρχισαν να παίρνουν γραμμή από το πορτοφόλι τους. Άρχισαν να ακούν ή να αναζητούν (διότι φροντίζουν να μην μας προβάλλουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ) τις δικές πολιτικές προτάσεις. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι όσα λέμε βγαίνουν αληθινά. Και κυρίως διαπίστωσαν ότι ο Συνασπισμός βάζει πλάτη! Δεν λέει απλώς λόγια. Οπότε μυαλό και συναίσθημα αρχίζουν σιγά σιγά να συνυπάρχουν και στην κοινωνία. Η απάθεια και ο φόβος μετατρέπονται με ταχύτατους ρυθμούς σε αποφασιστικότητα και πείσμα. Είναι πολύ κοντά η ώρα που θα μπορούμε να πούμε ότι τα πράγματα που θέλουμε να αλλάξουμε, μπορούν πραγματικά να αλλάξουν.

- Είναι νωρίς να αναζητήσει ο Συνασπισμός ένα «ηγετικό ισοδύναμο» του Αλέξη Τσίπρα; Σκέφτεστε το προσωπικό πολιτικό μέλλον σας;

Όχι δεν σκέφτομαι τέτοια. Όπως όλοι οι άνθρωποι της γενιάς μου, ζω με πάθος αυτό που συμβαίνει τώρα. Στην εποχή μας οι καταστάσεις αλλάζουν με ραγδαίες ταχύτητες, και δεν επιτρέπουν τέτοιου είδους σχεδιασμούς. Κάνω λοιπόν τη δουλειά που μου ανέθεσε το κόμμα μου και προσπαθώ να την κάνω όσο πιο καλά γίνεται. Εξ άλλου η εμπειρία των παρελθόντων χρόνων μας έχει διδάξει ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια οι θεοί γελάνε!

_____________


Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

ΝΑΡ: Για το εργατικό αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική κρίση


ΝΑΡ: Για το εργατικό αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική κρίση

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες του Πανελλαδικού Σώματος του ΝΑΡ για την «Kαπιταλιστική κρίσηκαι την Αριστερά», το Σαββατοκύριακο 2-3 Απρίλη στη Γεωπονική. Μεγάλη συμμετοχή αγωνιστών, μελών και φίλων του ΝΑΡ, πλούσιος διάλογος. Ο διάλογος συνεχίζεται, στην πορεία προς το 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ.



ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ


Oλοκληρώθηκαν το απόγευμα της Κυριακής 3 Απρίλη οι εργασίες του Πανελλαδικού Σώματος του ΝΑΡ με θέμα «Καπιταλιστική κρίση και Αριστερά». Στο Σώμα έγινε μια πολύ πλούσια συζήτηση πάνω στο Κείμενο Εργασίας που κατέθεσε η Επιτροπή Θέσεων και η Πολιτική Επιτροπή. Εκατοντάδες αντιπρόσωποι των οργανώσεων βάσης του ΝΑΡ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση αλλά και προσκαλεσμένοι άκουσαν, συζήτησαν και προβληματίστηκαν πάνω σε κομβικά και κρίσιμα ζητήματα της ταξικής πάλης και της περιόδου. Ιδιαίτερα στοιχεία αποτέλεσαν η μαζική συμμετοχή νεολαίας και οι ομιλίες προσκεκλημένων αγωνιστών που δεν είναι ενταγμένοι στο ΝΑΡ, καθώς και των οργανώσεων συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Συνολικά πάνω από 50 ομιλίες πραγματοποιήθηκαν στη διήμερη διαδικασία. Οι εργασίες του Σώματος ολοκληρώθηκαν με την υπερψήφιση του Κειμένου Εργασίας για την καπιταλιστική κρίση, ως βάση για την παραπέρα ανάπτυξη των ντοκουμέντων του επερχόμενου 3ου συνεδρίου του ΝΑΡ.

Οι δυνατότητες αλλά και οι δυσκολίες της εποχής βγήκαν στην επιφάνεια έντονα μέσα από τις παρεμβάσεις των αντιπροσώπων, επιβεβαιώνοντας τη βασική διαπίστωση της εισήγησης ότι: «Στην εποχή μας ωριμάζει μια ποιοτικά ανώτερη σύγκρουση των δυνάμεων του κεφαλαίου και της εργασίας, καθώς καθένα από τα δύο αυτά στρατόπεδα έχει συσσωρεύσει και παρατάσσει στο πεδίο της ταξικής πάλης ποιοτικά υπέρτερες δυνάμεις».
Τριάντα μήνες μετά την εκδήλωση της κρίσης, τα παγκόσμια μέτρα για την υπέρβασή της και τους τριγμούς στην ΕΕ, ένα χρόνο μετά το Μνημόνιο και λίγες μόνο μέρες μετά την έγκριση του πανευρωπαϊκού Μνημονίου διαρκείας υπό τον τίτλο «Σύμφωνο για το ευρώ», η κρίση αποδεικνύεται πως έχει σκληρό κι ανθεκτικό πυρήνα. Αυτός βρίσκεται όχι στη χρηματοπιστωτική σφαίρα αλλά στην πτώση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που δεν μπορούν να επενδυθούν με ικανοποιητικό για το κεφάλαιο ποσοστό κέρδους.

Στο κείμενο εργασίας που εγκρίθηκε, τονίζεται χαρακτηριστικά: «Η καταιγίδα των εξελίξεων δείχνει πως το χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, δεν είναι θλιβερό προνόμιο της Ελλάδας ή του ευρωπαϊκού νότου. Εξελίσσεται σε οργανική κι ανίατη ασθένεια του καπιταλισμού συνολικά. Αποτελεί σύμπτωμα της κρίσης, ράπισμα στην ιστορική αισιοδοξία του καπιταλισμού αλλά και μηχανισμό έντασης της εκμετάλλευσης και ανακατανομής της αποσπώμενης υπεραξίας ανάμεσα στο βιομηχανικό και το χρηματοπιστωτικό τομέα, στο εγχώριο και το διεθνές κεφάλαιο. Η πάλη για τη μη αναγνώριση, τη συνολική διαγραφή κάθε μορφής χρέους –ως καίριο πολιτικό μέτωπο αναμέτρησης με την επίθεση κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ και αντίστασης στην εθνική και διεθνική εκμετάλλευση– συνδέεται άρρηκτα με το συνολικό αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, με τις άλλες αιχμές και την προοπτική αυτού του αγώνα και δεν μπορεί να στριμώχνεται σε εθνικο-ανεξαρτησιακές, διαχειριστικές ή κοινοβουλευτικού τύπου λογικές και διαδικασίες».

Όπως ήταν φυσικό ιδιαίτερος ήταν ο προβληματισμός για την εργατική αντικαπιταλιστική απάντηση που θα πρέπει να συγκροτηθεί. Ιδιαίτερα μετά το περίφημο «Σύμφωνο για το ευρώ», όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς μια Ευρωπαϊκή Ένωση ασύγκριτα πιο εκμεταλλευτική, ανισόμετρη και αντιδραστική, ως έκφραση του κοινωνικού κανιβαλισμού που διακρίνει τον καπιταλισμό συνολικά στη νέα εποχή. Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει την ουτοπία περί «πραγματικής σύγκλισης ή δημοκρατικής επανίδρυσης» της ΕΕ, ως επικίνδυνο αποπροσανατολισμό για το εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Το πρόβλημα που τίθεται για την Αριστερά και το εργατικό κίνημα δεν είναι γενικά η «σωτηρία της χώρας από το χρέος», η βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της και η παραγωγική της ανασυγκρότηση εντός των πλαισίων της αγοράς, της εκμετάλλευσης, της ατομικής ιδιοκτησίας, της ΕΕ. Αλλά το πώς η πάλη για την ήττα, την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης θα οδηγήσει σε κατακτήσεις που απαιτούν οι εργατικές και νεολαιίστικες ανάγκες και σε μια κοινωνική και πολιτική δυναμική ανατροπής της αστικής κυριαρχίας, εργατικής εξουσίας και κομμουνιστικής χειραφέτησης.

Στο πλαίσιο αυτό, από πολλές ομιλίες τονίστηκε η ανάγκη για ανταπόκριση στις προκλήσεις και τις ανάγκες των καιρών, με ένα άλμα στην παρέμβαση της επαναστατικής Αριστεράς, που να διεκδικεί την προβολή της αναγκαιότητας, της δυνατότητας και της τάσης της κομμουνιστικής διεθνιστικής απελευθέρωσης στην εποχή μας, ως τη μόνη προοπτική που απαντά στην κρίση, αλλά και στον ίδιο τον καπιταλισμό, την αιτία της κρίσης και όλων των δεινών που πλήττουν την κοινωνική πλειοψηφία. Να προβάλλει την αντικαπιταλιστική επανάσταση, ως το ποιοτικό άλμα της ταξικής πάλης που απαιτείται για την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας και το άνοιγμα του δρόμου για τους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς της μεταβατικής περιόδου που οδηγούν στην εργατική δημοκρατία και την κομμουνιστική διεθνιστική απελευθέρωση. Να ανιχνεύει το δρόμο του επαναστατικού αγώνα, της επαναστατικής τακτικής για την ανατροπή της αντεργατικής τομής του κεφαλαίου, για την ανατροπή της πολιτικής κυβερνήσεων, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου, ως δρόμο μαζικής πολιτικής πάλης για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ο στόχος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, επιχειρεί να συμπυκνώσει τα παραπάνω στοιχεία στην πολιτική πρόταση του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι στόχος πολιτικά ανατρεπτικός, κοινωνικά αναγκαίος και λαϊκά κατανοητός, αντίστοιχος του συσχετισμού δυνάμεων και της δυναμικής αλλαγής του σε επαναστατική κατεύθυνση. Είναι στόχος ανοιχτός «προς τα κάτω», καθώς μπορεί να συμπυκνώσει πολιτικά τις καίριες διεκδικήσεις του κινήματος και την πολιτική του αντιπαράθεση με τους πυλώνες της αντιδραστικής επίθεσης. Αλλά και «προς τα πάνω», καθώς αποτελεί γέφυρα προσέγγισης στην επαναστατική κατάσταση, επιτάχυνσής της και συγκρότησης του υποκειμένου που θα επιβάλει τη νικηφόρα έκβαση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.

Ο διάλογος πάνω στα ζητήματα που άνοιξε η συζήτηση συνεχίζεται μέσα από τις σελίδες του Πριν την ιστοσελίδα του ΝΑΡ. Επόμενο βήμα της πορείας προς το 3ο συνέδριο του ΝΑΡ είναι το Πανελλαδικό Σώμα για το σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο της επανάστασης, που θα αποτελέσει ξεχωριστή συμβολή στον προβληματισμό πάνω στην πρόταση για ένα νέο κομμουνιστικό φορέα που θέτει το ΝΑΡ

*από την εφημερίδα ΠΡΙΝ

Το αντιμνημονιακό μέτωπο και το «ΜΕΤΑ»




Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/10/2011
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΡΙΜΙΚΗΡΗ*

Είναι αδύνατο να στηριχθεί ένα μέτωπο μόνο ενάντια σε κάτι, να υπάρχει, δηλαδή, μια πολιτική ενότητας χωρίς ένα συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο για το αύριο. Ένα μέτωπο ενάντια στο Μνημόνιο για παράδειγμα και όλα τα άλλα θα τα βρούμε μετά. Σε ποια για παράδειγμα κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθεί η ελληνική κοινωνία μετά; Δεν μπορούμε να μη συνυπολογίζουμε το «μετά»

 
Η κοινή δράση και η συμπαράταξη όλων των δυνάμεων της αριστεράς εκ των πραγμάτων σήμερα είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία. Οι μικροκομματικές και μικροπαραταξιακές λογικές και οι μάχες ιδεολογικών χαρακωμάτων τραβηγμένων από τα μαλλιά είναι όχι μόνο εκτός κάθε πραγματικότητας αλλά και αυτοκτονικές για κάθε δύναμη της αριστεράς που θα τις επιλέξει.
Στο κοινωνικό επίπεδο επίσης κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει τη συμμετοχή του οποιουδήποτε εργαζόμενου, του οποιουδήποτε πολίτη να αγωνιστεί και να παλέψει μαζί με όλους τους άλλους που έτυχε να έχουν μια διαφορετική αριστερή διαδρομή .Θερμόμετρα αριστεροσύνης δεν χρειάζεται σήμερα ο λαός μας. Επομένως καμιά λογική αποκλεισμών και σεχταριστικών επιλογών. Παρ' όλα αυτά όμως είναι ανάγκη να εμβαθύνουμε, χωρίς να ομφαλοσκοπούμε, ορισμένα ζητήματα όπως το ζήτημα της ενότητας και του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου που επιβάλλεται να δημιουργηθεί για να χτυπηθεί το σάπιο δικομματικό σύστημα.
Για παράδειγμα αρκεί σήμερα να μιλάμε για συμπαράταξη της αριστεράς με όρους μόνο αντιμνημονιακού μετώπου, όπου το κοινό σημείο της ενότητας θα είναι η ακύρωση και μόνο του Μνημονίου και η πτώση αυτής της κυβέρνησης; Αρκεί ένα αντιμνημονιακό μέτωπο μόνο, όταν δεν μπαίνει το ζήτημα της διαμόρφωσης μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας με στόχο την υπέρβαση αυτού του φαύλου καπιταλιστικού πολιτικού συστήματος που γνωρίσαμε από τη μεταπολίτευση και μετά; Δηλαδή απλά μπορεί η αριστερά σήμερα να συμμετέχει σε ένα μέτωπο κυβερνητικό χωρίς κανένα προγραμματικό υπόβαθρο, χωρίς έναν οραματικό κοινωνικό στόχο που να συνεπαίρνει τα πλατιά λαϊκά στρώματα και προπαντός να έρχεται σε ανοικτή ανειρήνευτη σύγκρουση με την ντόπια και ξένη ολιγαρχία;
Μπορούμε να λησμονήσουμε ποτέ το αντιλαϊκό κατάντημα πολλών κεντροαριστερών κυβερνήσεων στην Ευρώπη που έγιναν αιτία για να χτυπηθούν όχι μόνο τα λαϊκά συμφέροντα αλλά και τα κόμματα της αριστεράς, που εξαφανίστηκαν σχεδόν από τον πολιτικό χάρτη των χορών τους ακριβώς γιατί συμμετείχαν αβασάνιστα σε τέτοιου τύπου κυβερνήσεις;
Οι κυβερνήσεις αυτές κεντροαριστερής ή εθνικής συναίνεσης ήλθαν στην εξουσία με στόχο να διώξουν υποτίθεται τη φασίζουσα δεξιά (Μπερλουσκόνι - Μπόσι) και τις αντεργατικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές (Γαλλία - Ιταλία), στην πραγματικότητα όμως έκαναν τα ίδια, για να μην πούμε χειρότερα, σε βάρος των εργαζομένων.
Όλα αυτά λοιπόν είναι εύλογα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν απ΄ όλες τις δυνάμεις της αριστεράς. Το αντιμνημονιακό μέτωπο δεν μπορεί να είναι ένα άδειο πουκάμισο που μπορεί να το φορέσει όποιος θέλει και να εκμεταλλεύεται μέσα από αντιμνημονιακές κορόνες την επιθυμία του λαού για ριζική αλλαγή.
Η πάλη ενάντια στο Μνημόνιο δεν είναι κάτι το γενικό και αφηρημένο πρέπει να έχει συγκεκριμένη στόχευση πρώτα και κύρια ενάντια στο χρέος που έγινε αφορμή για να συνυπογραφεί αυτή η απαράδεκτη αντιλαϊκή προδοτική συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης της ξένης μονοπωλιακής ολιγαρχίας και των ξένων τοκογλύφων.
Με το χρέος ξεκίνησε ο πόλεμος ενάντια στο κόστος εργασίας, το κοινωνικό κράτος και γενικότερα ενάντια στις κατακτήσεις που έγιναν με αίμα και θυσίες του κόσμου της εργασίας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη.
Επομένως, αν δεν θέλουμε την τρόικα και το Μνημόνιο, τότε πρέπει να αρνηθούμε και την πληρωμή του απεχθούς χρέους, όταν μάλιστα αυτή η πληρωμή γίνεται με απαράδεκτα χαράτσια που καθημερινά πλασάρει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να περάσουμε στη διακοπή αποπληρωμής του χρέους και να αντιμετωπίσουμε το φυσικό επακόλουθο αυτής της επιλογής μας, που είναι ακόμα και η έξοδος της χώρας μας από την Ευρωζώνη.
Μια επιλογή δύσκολη, αλλά η μόνη ίσως, που μπορεί να φέρει ένα φως στο σκοτεινό τούνελ που μας έριξε το σάπιο δικομματικό σύστημα. Χωρίς την ορθολογική επιλογή της στάσης πληρωμών προς τους δανειστές μας και την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ η πάλη κατά του Μνημονίου γίνεται με άσφαιρα βόλια.
Η χώρα μας έφθασε σ' αυτή την κατάσταση ακριβώς γιατί μέσα από αυτή την καπιταλιστική ολοκλήρωση που λέγεται Ε.Ε. διαμορφώθηκε μια προνομιακή κατάσταση -status- για ορισμένες χώρες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, και καταστροφική για άλλες, όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία ακόμα και η Ιταλία.
Η κρίση στην Ε.Ε. και ειδικότερα στην Ευρωζώνη οφείλεται πρώτα απ' όλα στην ακραία νεοφιλελεύθερη και μονεταριστική δομική συγκρότηση της Ε.Ε., αλλά και στον απαράδεκτο μηχανισμό του ευρώ έτσι όπως εξελίχθηκε. Το ευρώ σήμερα είναι ένας μηχανισμός συνεχούς διεύρυνσης των αποκλίσεων και ανισοτήτων στην Ευρωζώνη και μηχανισμός κοινωνικού και ταξικού πολέμου στην Ευρώπη!
Η ανάλυση αυτή δεν διακατέχεται από κανέναν αντιευρωπαϊσμό ή λογική εθνικής περιχαράκωσης και απομονωτισμού. Είναι ανάλυση που και αστοί μελετητές και οικονομολόγοι παραδέχονται. Είναι μια σκληρή ανάλυση της πραγματικότητας που, αν δεν γίνει αντιληπτή και αποδεκτή από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, το αντιμνημονιακό μέτωπο δεν θα καταφέρει, αν δημιουργηθεί, να παίξει τον ιστορικό του ρόλο.
Πολύ σωστά λοιπόν πολλοί βάζουν σαν πρωταρχικό θέμα την κοινή δράση και την ενότητα όλων των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων. Οι προθέσεις, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι σωστές. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτικός σχεδιασμός, πολιτική συμμαχιών για την οποιαδήποτε κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική δύναμη της αριστεράς που να μη βάζει σαν πρώτιστο καθήκον σήμερα την ενότητα της αριστεράς.
Όμως, το θέλουμε ή όχι, μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, όλος ο κόσμος της αριστεράς θα πρέπει να απαντήσει σ' αυτά τα κομβικά ερώτημα.
Είναι αδύνατο να στηριχθεί ένα μέτωπο μόνο ενάντια σε κάτι, να υπάρχει, δηλαδή, μια πολιτική ενότητας χωρίς ένα συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο για το αύριο. Ένα μέτωπο ενάντια στο Μνημόνιο για παράδειγμα και όλα τα άλλα θα τα βρούμε μετά. Σε ποια για παράδειγμα κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθεί η ελληνική κοινωνία μετά; Δεν μπορούμε να μη συνυπολογίζουμε το «μετά».
Σ' αυτό το ερώτημα «του μετά» η αριστερά που δεν θέλει να εγκαταλείψει την ταξική της διαφορετικότητα δεν μπορεί να δίνει επιπόλαιες απαντήσεις μόνο για επικοινωνιακούς εκλογικούς λόγους.
Η πείρα δεκαετιών μέσα στην αριστερά στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες κατέγραψε ότι η κοινή δράση και η συμπαράταξη δεν μπορούν να ανοίξουν νικηφόρους δρόμους όταν γίνονται μόνο για να αθροίσουν τις δυνάμεις της αριστεράς εκλογικά και τίποτε παραπάνω.
Ο δρόμος για την ελληνική αριστερά σήμερα δεν μπορεί να είναι άλλος από την προσπάθεια διαμόρφωσης ενός μετώπου δημοκρατικού, αντιμονοπωλιακού, αντικαπιταλιστικού που θα ανοίγει τις πόρτες για τον σοσιαλισμό της νέας εποχής. Τον σοσιαλισμό που θα ανατρέπει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και θα εδραιώνει τη δημοκρατία της συμμετοχής και της διαφορετικότητας του κόσμου της εργασίας.
Το μέτωπο αυτό, παράλληλα με την πολιτική του έκφραση, θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη και δεν θα έχει μια φοβία και μια ποντιοπιλατική σχέση με την εξουσία.
Σ' αυτό το μέτωπο θα έχουν θέση όλες οι κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά η αριστερά θέλει να εκφράσει, αλλά και όλες οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να συνυπάρχουν με την επιμέρους διαφορετικότητά τους σ' αυτό τοδημοκρατικό αντιμονοπωλιακό και αντικαπιταλιστικό μέτωπο για να κυβερνηθεί η χώρα με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που γνωρίσαμε με το σάπιο δικομματικό σύστημα

* Ο Βασίλης Πριμικήρης είναι μέλος του Ε.Γ. της ΚΠΕ του ΣΥΝ και της ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ